Concert The Five Great Guitars in het Tropentheater Amsterdam


(In ieder geval mijn) Beste concert van 2011

Door Werner Ero

Het is zaterdagmiddag 3 december en ik sta aan de vooravond van wat voor mij zowel de leukste als meest indrukwekkende muzikale belevenis van 2011 zal gaan worden. Namelijk het slotconcert van gelegenheidsformatie The Five Great Guitars met hun African Blues tour. De in totaal zeven nationaal en internationaal getalenteerde topmusici, spelen daarbij een mengeling van blues, jazz en pure Afrikaanse composities. Dat alles slechts met gebruik van hun gitaar, stem en een grote verzameling aan verschillende (Afrikaanse) percussie-instrumenten.

En wat heeft dat nou te maken met het feit dat ik voor Durob, de Durobblog, Herman van den Dungen deze recensie mag schrijven en op zijn blog mag laten publiceren? Nou daar heeft Herman -die helaas niet mee kon omdat ie in het buitenland zat- wel een “uitleg” voor. Hoor hem aan!

1. Giap Tan, collega van het eerste uur in de High End business en bij de eerste persoonlijke ontmoeting tussen Herman en Giap, sprak Herman de woorden “Dus jij bent CharlieTan” uit. Misschien weet Giap dat nog. Én Giap heeft ooit ook nog eens in het “anonieme” een pracht stuk geschreven voor een van de papieren uitgaven van Hifi Notes. Herman zou het fantastisch vinden als Giap mee zou willen werken aan de Durobblog. Omdat Giap bewezen heeft prachtig te kunnen schrijven en omdat ie over een rijk high end verleden beschikt, dat vast bol zal staan van allerlei leuke verhalen etc.

2. Werner Ero, die zijn carrière min of meer aan de voordeur van Herman in Vlijmen begonnen is. Zonder rijbewijs.

3. Chris Bogers, een van de betere middelbare schoolvrienden van Herman uit ongeveer 1967. Toen Chris nog haar had, werden zij samen met nog een andere vriend (die ook wat langer haar en een metalen brilletje had) aangezien voor drie broers …. Nu niet meer … denk ik.

4. Rob Wattimena, contactpersoon bij Rhapsody, dealer en lotgenoot van Durob in het high end vak, die vaak als eerste Herman aan deRhapsody telefoon “op mag vangen”.

5. Erwin Java, bewonderd en in de gaten gehouden door Herman sinds ie speelde met Herman Brood en daarna met Cuby. In die rol vaak gezien en gehoord tot en met een van de laatste concerten van Cuby in Den Bosch.

Voordat ik echter naar het Amsterdamse afreis, is het eerst verzamelen bij één van Nederlands mooiste en meest respectabele audiowinkels, Rhapsody te Hilversum. Mies en Jan verwelkomen mij bij binnenkomst en tijdens het bijpraten verschijnt ook Rhapsody medewerker en muziekliefhebber pur sang, Rob Wattimena. Wanneer vervolgens ook Chris Bogers (medewerker Bogers Audio) en Giap Tan (oud importeur Magnepan en high-end man van het 1e uur) arriveren, zijn we compleet en gaan de laatst genoemde drie, inclusief mijzelf, na een onderhoudend diner op weg naar Mauritskade 63. Het weer is tamelijk rustig deze 3e december en mede door het lezen van de nodige reacties op voorgaande concerten en het aanschouwen van enkele YouTube filmpjes, zit de sfeer er meteen al goed in. Aangezien zowel Rob als Giap de weg goed weten door de overigens heel sfeervol verlichte en al in kerstsfeer aangeklede culturele hoofdstad, komen we mooi ruim op tijd aan. Door het nodige geluk blijken we zelfs onze auto goed pal naast het Tropenmuseum kwijt te kunnen en nieuwsgierig aanschouwen we dit enorme complex. De meeste van ons vieren hebben ooit wel eens het museum zelf bezocht maar de twee concertzalen zijn nog onbekend terrein.

Het Tropentheater

Het besef dat dit concert wel eens heel bijzonder zou kunnen worden, wordt meteen al bevestigd bij het betreden van dit adembenemend mooie door architect J.J. van Nieukerken ontworpen en in 1926 door M.A. van Nieukerken voltooide gebouw. De ingang maar de grote zaal van het Tropentheater is ronduit schitterend te noemen. Nederlandse architectuur op zijn best met brede marmeren traptreden, met veel oog voor detail strategisch geplaatste zuilpartijen en ongetwijfeld overdag een betoverende lichtinval door de vele ramen. Terwijl we over de statige rode loper naar boven lopen, genieten we van de sfeervolle klassieke aankleding en de gezellige drukte van de vele aanwezigen om ons heen. Enkele enorme kerstbomen met vele honderden lampjes (wat een werk om die er allemaal in te hangen) en mooie klassieke verlichting in enorme kroonluchters completeren tenslotte het geheel. De enige donkere schaduw over deze avond wordt veroorzaakt doordat het ministerie van Binnenlandse Zaken heeft besloten om de subsidiekraan van zowel het Tropentheater als de bijbehorende bibliotheek eind 2012 stop te zetten. Eeuwig zonde en een groot cultureel verlies als u het ons vraagt! Zijn er dan geen andere, minder belangrijke, zaken te bedenken waarop nog bezuinigd kan worden?

Oorsprong en gasten The Five Great Guitars

Maar ondanks deze smet zijn we hier natuurlijk voor het concert van The Five Great Guitars en het wordt de hoogste tijd om diegenen aan u voor te stellen waarom ik dit concert een blog waard vind. The Five Great Guitars is een wisselende gelegenheidsformatie onder leiding van voorman Jan Kuiper, die al sinds 2002 volle zalen trekt met hun zeer afwisselende en avontuurlijke gitaarspel. Naast Jan Kuiper zijn ook Malinees Zoumana Diarra en jong talent Digmon Roovers, die de baspartijen op de gitaar voor zijn rekening neemt, vaste waarden bij deze verschillende concertreeksen. Waar in de beginperiode (2002 en 2004) nog Harry Sacksioni en Eric Vaarzon Morel de aanvullende snaren beroeren, wordt deze laatste in 2006 opgevolgd door een eveneens vanaf dat moment blijvende waarde in de vorm van niemand minder dan Erwin Java. Misschien is Erwin beter bij u bekend als gitarist bij Harry ‘Cuby’ Muskee en Herman Brood. Speciale gast in seizoen 2006/2007 is niemand minder dan Larry Carlton, terwijl in de opvolgende jaren ook grootheden als het Rosenberg Trio, Kaki King, Jan Akkerman en Muriel Anderson deelnemen. 2011 en dus tevens ons concert, staat in het teken van de African Blues met als speciale gast de Malinese gitarist Habib Koité.

Het Concert

Niet alleen is het concert wat wij deze 3e december van 2011 bijzonder omdat dit zowel het 35e(!) concert en tevens laatste van deze reeks is, maar ook omdat de vijf gitaristen (Digmon Roovers, Dramane Diarram, Erwin Java, Habib Koité en Jan Kuiper) voor African Blues versterking hebben gekregen van twee meesterpercussionisten in de vorm van Senegalees Moussé Pathé Mbaye (instrumenten: tama, bougarabou, djémbe en sabar) en Malinees Dramane Diarra (o.a. djémbe en zang). Deze bezetting staat garant voor nog meer afwisseling en voorwerk en wij zijn enorm benieuwd op wat komen gaat. Wanneer het bijna zover is en wij de grote zaal kunnen betreden kijken we nogmaals onze ogen uit. De zaal blijkt niet alleen lang en behoorlijk breed te zijn, maar vooral ook enorm hoog (> 10 meter) waarbij de muren van steen zijn en het dak en de gebinten van kunstig bewerkt hout. De steunberen zijn op veel plaatsen versierd met prachtige houten beelden en ornamenten. Aan de reeds spelende achtergrondmuziek horen we ogenblikkelijk dat het met de zaalversterking wel snor lijkt te zitten want de opgehangen line-array’s lijken heel goed te matchen met de bovengemiddeld goede zaalakoestiek. Mooi diep laag, evenwichtig midden en zuiver en geen hard hoog. Ja, het audiofiele bloed kruipt toch even waar het niet gaan kan maar niet voor lang! Want onder luid applaus lopen enkel Jan en Habib het niet al te grote houten podium op, vleien zich rustig neer op hun stoel en beginnen op een heel kleine wijze te spelen. Mede door het zeer goed gekozen, lage volumeniveau moet iedereen bij de les blijven en horen we een ogenschijnlijk eenvoudige melodie die zich alsmaar sterker verdiept en complexer wordt. Beide heren zitten met de ogen dicht, ontspannen, maar toch ook in diepe concentratie elkaar muzikaal af te tasten. En mede door de steeds toenemende verdieping en grote macro dynamische contrasten ontstaat bij mij bijna een smachtend gevoel om bevrijding. Net of je muzikaal in een diepe draaikolk wordt gezogen en je smacht om weer boven te komen en lucht te kunnen happen. En die bevrijding komt uiteindelijk ook, waarna we allemaal uit onze trance ontwaken en deze twee heren een daverend applaus mogen ontvangen. Bij het volgende nummer waarbij ook de rest van de band aantreedt, wordt de weg van het 1e nummer, nog veel verder uitgebouwd en gaan echt alle remmen los. Wauw, wat een vuurwerk, wat een grandeur! De percussie loeistrak en strategisch ondersteunend gespeeld en de vijf gitaren vullen elkaar dermate perfect aan dat uiteindelijk een van die zeldzame muzikale momenten wordt gerealiseerd zodat er een enorme akoestische bel kan ontstaat. Heerlijk gewoon om dit te mogen ervaren en zoiets kan alleen maar ontstaan als echt alles klopt doordat de heren elkaar ook qua timbre geen moment in de weg zitten. Heel knap werk qua arrangement van alle bandleden. Alle vier hebben we nog nooit zoveel klankkleuren en verschillende melodielijnen door elkaar heen horen lopen wat uitmondt in een ware caleidoscoop aan klankkleurschakeringen en ritmische samenhang. In de rest van het zeer goed en zorgvuldig opgebouwde optreden krijgt iedere bandlid volop de ruimte om te excelleren waarbij het knappe is dat het nooit zo’n vervelende nasmaak krijgt. Wel een solo maar toch smaakvol in het grote geheel blijven passen. Knap, heel knap en diep respect.

En de climax

Naarmate de tijd en nummers van het 2,5 uur durende afscheidsconcert voortglijden en de echte tijd gewoon stil lijkt te staan, wanen we ons regelmatig in een heel ander muzikaal universum en glijdt dit concert steeds verder op de ladder omhoog om bij de beste van de laatste 5 jaar te eindigen! Wanneer het laatste nummer werkelijk losbarst, we zitten nu echt op het muzikale kookpunt, staat de hele zaal als één man op en worden we zelfs uitgenodigd om op het podium te gaan dansen. De muziek is vervolgens zo expressief en zo overweldigend dat ik werkelijk tranen in mijn ogen krijg van muzikaal geluk. Ook de haren van alle ledematen gaan recht overeind staan en we swingen vervolgens met de hele zaal zo hevig, dat ik zelfs de dag erna in verschillende delen van mijn benen spierpijn heb! Niet veel gewend, zult u nu waarschijnlijk wel denken. Misschien, maar ik durf ook te stellen dat er niet zo bijster veel concerten op dit torenhoge muzikale niveau te beleven zijn. En als extra welkome bonus, heb ik dit keer nu eens geen gehoorbeschermers nodig gehad. Vooral omdat deze man achter de knoppen nu eens wel verstand heeft hoe versterkte muziek in een zaal behoort te klinken. Jan, Digmon, Habib, Dramane, Erwin, Moussé, Zoumana en de mensen achter de schermen, enorm bedankt voor dit onvergetelijke concert. En voor u als lezer, zorg dat u er ook bij bent wanneer een nieuwe reeks volgend jaar van start gaat, want dit is echt (om eens in hiphop te spreken) “de shit”, uh ik bedoel “top”!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Werner Ero est un journaliste hollandais, notamment pour le magazine Music Emotion. Ses articles ne sont pas traduits en français. Bien entendu si un de vous veut participer à ce travail de traduction, il peut contacter dominique “@” durob.nl 

Over beheerder

More than 40 years of being with and in the world of high-end audio equipment. As distributor of Krell, Sonus Faber, Cello, Conrad-Johnnson and many more, initiator of brands like Kiseki, Cogelco, AH!, PrimaLuna, Mystère and maybe more to follow.
Dit bericht werd geplaatst in Werner Ero bericht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Concert The Five Great Guitars in het Tropentheater Amsterdam

  1. Bert Wiggerman zegt:

    Five great guitars, warm aanbevolen!

    Ik kan alleen maar bevestigen wat Werner Ero hierover schrijft en aanmoedigen om eens naar zo’n concert te gaan, want het heeft bijna iets magisch als je eenmaal gevangen zit tussen de klankrijkdom van de verschillende muzikale stijlen en klanken die je oren en gevoel strelen. Dit is pas vloeien van muziek! De muzikanten voelden elkaar perfect aan en gaven altijd ruimte voor improvisatie onderling en juist dan komt het beste in de muzikant naar boven en dit uit zich in een geweldige muzikale Sorbet waar je kippenvel van krijgt! Ik ben in de beginfase van The Five Great Guitars, toen nog met Harry Sacksioni en Eric Vaarzon Morel, onze beste flamenco guitarist, ook enkele malen naar een concert geweest en vooral de eerste keer in het Musi Sacrum te Arnhem zijn me altijd bijgebleven. De akoestiek in de kleine zaal is daar erg goed en men kon zonder veel versterking spelen, wat de klank zeer ten goede kwam en iedereen scherp hield. Ook wij kwamen toen na afloop met blije gezichten weer buiten. Het is inderdaad erg jammer (vooral voor de audiofiel), dat er zoveel concerten zijn waarbij het geluid zo bagger is. Of het is veel te hard, te schel of je dreunt weg door een te grote hoeveel aan lage tonen die soms zelfs je broekspijpen doen wapperen. Deels heeft dat natuurlijk altijd met met de ruimte te maken die zeer bepalend is, maar een groot deel zeker ook met de man die achter de knoppen van het geluid zit, waarbij ik dan mijn twijfels heb. Als Audiofiel let je hier gewoon meer op dan een doorsnee luisteraar, bewonderaar van de artiest(en). Tenminste ik wel. Daarom ga ik ook liever naar de wat kleinere zalen of schouwburgen, waar het vaak beter klinkt en waardoor je door de kleinschaligheid ook meer betrokken wordt in het muzikale geheel. Ik ben zelf al eens aan het kijken geweest om het diploma geluidstechnicus te gaan behalen, maar dit is er om verschillende redenen en tijdgebrek nog niet van gekomen, maar het lijkt me reuze interessant om met een geoefend oor eens te luisteren of je daarna beter in staat bent een betere mix te maken dan de gemiddelde geluidstechnicus? Waarschijnlijk kun je daarna dan ook makkelijker achterhalen waar de fouten gemaakt zijn als je b.v. thuis weer eens naar een slecht opgenomen plaat of cd zit te luisteren! Misschien komt het er ooit nog eens van?

    Bert Wiggerman

    • Chris Bogers zegt:

      Beste Bert

      Ik kan je verhaal helemaal onderschrijven en vooral wanneer je het over de man(nen of vrouw) achter de knoppen hebt : het is een echt vak, maar echte vakmensen op dit gebied kom ik zelden tegen en als het al ”goed KLINKT” dan hebben de muzikanten meestal een eigen PA of geluidstechnicus bij zich. De akoestiek is zeker mede bepalend en ook de luidsprekers van de zaal zelf zijn vaak ontoereikend, maar als ze nu eens zouden beginnen met het geluid 30% zachter te zetten, dan wordt ’t nog wat … Zo zijn ook de liveconcerten van Richard Bona bekend om hun prachtige balans en dynamiek (eigen geluidsman …).

      Als jij op cursus gaat, doe ik mee !

      Groeten uit Den Bosch,
      Chris Bogers

  2. Rob Wilms zegt:

    Hoi Werner,

    Na jouw enthousiasme over dit concert baal ik extra, want ze waren namelijk ook in Nijmegen en ik heb dit unieke concert aan me voorbij laten gaan ivm andere bezigheden.

    Groet,

    Rob Wilms
    Dé Hifiwinkel Beek-Ubbergen

  3. Hoi Werner,

    Werkelijk zeer leuk om je weergave (….) van dit concert te lezen. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik erg nieuwsgierig ben geworden en de “Five Great Guitars” vanaf nu goed in de gaten ga houden… Erwin Java heb ik wel vaker (inderdaad bij Cuby) horen en zien spelen, inderdaad een waanzinnig goede gitarist. De andere namen zijn natuurlijk ook niet de eerste de beste … Leuk om te lezen dat Giap Tan ook van de partij was, deze heb ik ook al weer een kleine 30 jaar geleden voor het eerst ontmoet in zijn hoedanigheid als importeur van Magnepan. Om even in hiphop te blijven “vette shit gast”.

    Met vriendelijke groet,

    Ferry Kremers
    Dé Hifistudio Weerdinge

  4. Rob Wattimena zegt:

    Inmiddels heb ik vanochtend het verslag van Werner gelezen op durobblog … het is een precies en uitstekende beschrijving zoals wij die avond van dit afsluitende concert van de FGG hebben beleefd … wat mij ook weer te binnenschiet is het fabelachtige spel en snelheid van Kuiper en de eveneens indrukwekkende snelheid waarmee de Senegalees Mbaye op z’n trommel slaat … in de rechterhand stokje en links gewoon z’n hand, dan wisselt ie stokje naar linkerhand met zo’n enorme snelheid en dit een paar keer achter elkaar en nog steeds in ritme blijven, het geluid an de klappen gaan door je lijf … stokje overgeven op de 200m estafette van de Amerikanen is er niks bij vergeleken … amazing … chapeau Werner voor dit verslag!!!

    vinyl-rob

  5. Werner Ero zegt:

    Heren,

    Erg leuk om zo over jullie eigen ervaringen en beweegredenen te lezen en vooral het verhaal van Bert is heel erg herkenbaar. Steevast neem ik daarom voor ieder concert mijn aangemeten gehoorbeschermers mee, omdat het inderdaad heel erg vaak veel te luid of zelfs overstuurd klinkt. Ik heb gemerkt dat vooral de groepen of artiesten die hun eigen geluidstechnicus en zaalversterking meenemen, doorgaans het beste klinken en het minst luid spelen. Een mooi voorbeeld van dat laatste is toen Habib zonder zangmicrofoon al zingend de zaal in liep. Hij werd weliswaar iets zachter, maar nog steeds was hij woordelijk te verstaan! Ik vind het altijd een grote toevoeging als ik daadwerkelijk kan horen wie waar op het podium staat te spelen en met zaalversterking wordt dit doorgaans toch behoorlijk verstoord. Samen met Richard Bona was dit concert met de Five Great Guitars een van de gunstige uitzonderingen waar het de klank betreft. Buiten dat waren het natuurlijk vooral de supermuzikanten die hier de toon aangaven. Ja Rob, je hebt dan ook in Nijmegen wat unieks gemist. Jammer, maar ze gaan beslist in weer een andere formatie ook zo’n toernee doen en dan ben ik in ieder geval zeker weer van de partij!

    Vriendelijke groeten,
    Werner Ero

Geef een reactie - Laisser un commentaire

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s